ความสำคัญของแบคทีเรียพื้นเมือง


ความสำคัญของแบคทีเรียพื้นเมือง
แบคทีเรียพื้นเมืองในดินมีความสำคัญแม้ในการทำฟาร์มที่ปราศจากยาฆ่าแมลง แต่สิ่งนี้ก็เหมือนกันสำหรับร่างกายและไม่ใช่แค่การบอกว่าอาหารหมักดองนั้นดีเท่านั้น
สิ่งที่สำคัญกว่าของหมักดองคือแบคทีเรียพื้นเมืองที่อยู่รอบตัวเรา
แบคทีเรียพื้นเมืองหมายถึงจุลินทรีย์ที่ส่วนใหญ่มีอยู่ในร่างกายมนุษย์และไม่ก่อให้เกิดโรค แต่โดยพื้นฐานแล้วหากร่างกายแข็งแรงก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากเชื้อโรคใด ๆ
แบคทีเรียเน่าในร่างกาย = ภูมิคุ้มกันโทรมเกินไปมันจึงเกาะติดและแพร่เชื้อ
ห้ามฆ่าเชื้อตามกฎหมายสุขภาพการล้างมือการบ้วนปากและมาสก์ก็ไม่มีความหมายและยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากสารที่ฆ่าจุลินทรีย์เป็นสารเคมีจึงมีผลเสียต่อร่างกายเช่นกันหากคุณต้องการบ้วนปากเพียง การบ้วนปากด้วยน้ำและยาสีฟันไม่ได้ป้องกันการบ้วนปากและแม้แต่การบาดเจ็บที่ผิวหนังก็ไม่ควรฆ่าเชื้อได้ง่าย
เมื่อเร็ว ๆ นี้ดูเหมือนว่าจะมีการทดสอบ hemolytic streptococcus ในระหว่างตั้งครรภ์และให้ยาปฏิชีวนะโดยหยดทางหลอดเลือดดำ แต่พ่อแม่ต้องการฆ่าลูกในระดับใด?
สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเด็กที่จะต้องออกมาในขณะที่เลียช่องคลอด
นอกจากนี้ยังมีคำกล่าวที่มีชื่อเสียงว่าการแพ้คือความสะอาด
ไม่เพียง แต่เชื้อโรคจะแข็งแรงขึ้นเมื่อทำความสะอาดแล้ว แต่ยังเป็นธรรมชาติที่ตัวการสำคัญของการแพ้คือความไวต่อสารเคมี
ดังนั้นหากคุณต้องการให้อาการแพ้ดีขึ้นควรกินให้ดี แต่ฉันจะสอนให้คุณสัมผัสดิน
และสันนิษฐานว่าสาเหตุที่แบคทีเรียมีความแข็งแกร่งในการต่อต้านยาปฏิชีวนะในทุกวันนี้ก็คือพวกมันใช้ยาปฏิชีวนะมากเกินไปและดื้อต่อยาฆ่าแมลงทุกวันในตอนแรก
โดยพื้นฐานแล้วมีแบคทีเรียพื้นเมืองจำนวนมากอยู่ทุกหนทุกแห่งและต้องอยู่ร่วมกับพวกมัน
หลักการเดียวกันนี้ใช้กับลำไส้ช่องคลอดและช่องปากและการฆ่าเชื้อแบคทีเรียในท้องถิ่นด้วยยาปฏิชีวนะเป็นขั้นตอนแรกที่นำไปสู่สภาวะที่ไม่แข็งแรงในกรณีนี้ยาปฏิชีวนะจะไม่ได้ผล
ตั้งแต่สมัยโบราณวัฒนธรรมตะวันตกเป็นวัฒนธรรมการฆ่าเชื้อแบคทีเรียและวัฒนธรรมที่รุกรานดังนั้นวัฒนธรรมตะวันออกและญี่ปุ่นจึงกล่าวกันว่าเป็นวัฒนธรรมที่อยู่ร่วมกันโดยมีจุลินทรีย์ร่วมกัน
ญี่ปุ่นไม่ได้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป แต่ความจริงก็คือร่างกายมนุษย์และประเทศชาติกำลังทำสิ่งเดียวกัน
ความสะอาดขั้นต่ำของรูปลักษณ์นั้นใช้ได้ แต่ควรหยุดฆ่าเชื้อให้มากที่สุดเพื่อให้มีสุขภาพดี
และพ่อแม่ที่เป็นพิษมักจะเสียสละลูกของเขาโดยไม่คิดถึงเรื่องอาหารหรือภูมิคุ้มกันเพื่อแก้ตัว
(ภาพยืมมาจาก net)